गुलमोहोर

(प्रेम निसर्गातही असतं आणि कवीच्या नजरेतून बघितल्यास त्या प्रेमाचं रूपांतर एका लग्नासारख्या घट्ट नात्यातही परावर्तीत होवू शकतं. उषातनय च्या ह्या कवितेतून काही अप्रतीम उपमा आपल्याला बघायला मिळतील...)


आता पावसा मातीशी कर लगीन साजरं,
गुलमोहोराचं कुकु तिच्या भांगामधी भर

बाभळीच्या हळदीनं व्हावा हळद सोहळा
गळा घालाया मातीच्या आण गारांच्या तू माळा
तुझी निघू दे वरात, बिजलीच्या तालावर

अक्षदाही टाकतील झाडं वाळल्या पानांच्या
ये रे पावसा म्हणता टाळ्या लागाव्या जनांच्या
उन्हाचाही अंतरपाट, व्हावा क्षणामधी दूर

माती येड्या आनंदानं जाइल दरवळून
तू घेताना कवळून लाजेल हिरवळून
तुमच्या मधूचंदराला, येवो जांभळा अंधार

अशी फुलव सईला व्हावा प्रेमानं प्रणय
यावे जन्माला तुमचे जणू पिकत तनय
वहळाच्या दूधधारा, व्हावे डोंगर उभार

कधी पावसा मातीला फारकत नको देऊ
तिच्या आधाराला राहो तुझे आभाळाचे बाहू
सूर्य लावील नादाला, तुला बोलावील वर
तरी पावसा तू तवा सोडू नको रे संसार
गुलमोहोराचं कुकु तुझं ठरू दे रे खरं

-उषातनय (प्रशांत केंदळे)

नशा

(Break-up झाल्यावर एक प्रियकर आपल्या प्रेयसीला विसरण्यासाठी नशेचा आधार घेतो पण ते प्रेम त्याला तिच्या धुंदीतून बाहेर पडू देत नाही. आभिजीत विठ्ठल शिंदे या कवीने विनोदी अंगाने मांडलेला हा एक ’नशेच्या मार्गावरील विरहप्रवास’...)


तुला विसरण्यासाठी मी खरच खूप प्रयत्न करतोय
नशेच्या ह्या खड्ड्यामधे माझ्या स्व:तालच पुरतोय

म्हणे दारूत विसरतात सारं म्हणून दारु प्यायली होती
पण घशापर्यंत ढोसूनही मला शेवटी तुझीच आठवण आली होती
आता एका प्याल्याने विसरत नाही म्हणून मी दुसरा प्याला भरतोय

सिगारेटच्या धुरात धुसर होतील आठवणी म्हणून सिगारेट शिलगावली होती
पण तिथेही प्रत्येक झुरक्याच्या धुरान तुझीच छबी बनवली होती
आता ती छबी तोडण्यासाठी मी अजुन एक झुरका ओढतोय

गुटखा, चरस, गांजा असं सारं काही झालं होतं
तू काही दूर गेलिच नाहीस पण मरण मात्र आलं होतं
आता मरणाची वाट बघत बघत मी सारं काही बाजूला सारतोय

कोणीतरी म्हणायचं माणूस गेल्यावरती सोबत काही नेणार नाही
आता नाही नशा करावा लागणार कारण मेल्यावर तुझीही आठवण येणार नाही
ह्या आनंदात मी अजून एक बाटली फोडून दुसरी सिगारेट शिलगावतोय

-अभिजीत विठ्ठ्ल शिंदे

पुळी...

किड्याच्या दंशाने हातावर पुळी आली

आजुबाजूला त्वचा लालभडक...

पुळी जळत होती आतून दिवसभर...

जरा दु:खाचा विसर पडावाम्हणून संध्याकाळी

खिडकीत येऊन उभा राहिलो...

खिडकीतून बाहेर बघताच जाणवलं,

पुळीच्या वेदनेनं त्रास होणारा मी एकटाच नाहीये...

सक्षितीजावर लालभडक रॅश आणि एक पुळी

जी आता अस्ताला जात होती...

दिवसभर जळजळ करून!

.

.

.

आता चंद्राचं सोफ़्रामायसीन लावावं लागणार!

- प्रथमेश किशोर पाठक

नि:शब्दता

किती बरं झालं असतं,

रस्त्याच्या बाजुला शहरं वसवता आली असती तर...

कमीत कमी अंधारात घर शोधायची तरी जबरदस्ती झाली नसती

किती बरं झालं असतं

जर नात्यांच्या भोवती चिटकवता आली असती माणसं Price Tag सारखी...

कमीत कमी बुधवारचा बाजार तरी रंगला असता

किती बरं झालं असतं

जर डोळ्यात रंगांचे पिंप भरता आले असते...

कमीत कमी अंधारात इंद्रधनुष्य तरी काढता आले असते

किती बरं झालं असतं

किती बरं झालं असतं

पण बरं होत नाही...जर- तर कमीच पडतात...

शहरात रस्ते फोफवतात,

अंधारात घरं फुटतात,

माणसं नाती बदलतात,

असलाच चांगला भाव तर विकून मोकळे होतात,

डोळे रंगांध होतात,

काळ्या कुट्ट अंधारात आरोळ्या मारतात...

किती बरं झालं असतं

जर कविता संपलीच नसती...

कमीत कमी नि:शब्दता मारत बसली नसती

पण बरं होत नाही...जर- तर कमीच पडतात!

-प्रथमेश किशोर पाठक

पराभव

(आपले आंतरीक पराभव आणि त्या पराभवातून आपण स्व:ताला काहिही आमिषं दाखवून सोडवू बघतो, लांब पळतो... परंतू आपण कितीही खोटी समजूत काढली तरिही वेदना होणारच!)

पराभवाचा काळोख झपाटून टाकतो मन

आणि मग समजुतींचा लगाम सावरू बघतो मनाच्या हिंदकाळलेल्या घोड्याला...

पंखात पूर्ण बळ येण्याआधिच छाटून काढावेत पंख,

तितकच क्रौर्य दडलेलं असतं ह्या खेळात!

आपण अस्ताव्यस्त होवून बघत असतो गुंता, मनातल्या भावनांचा...

कुरतडत नसलो तरी खूपत असते ती जखम...

आपण समजुतींच्या मलमाखाली लपवू बघतो तिचं नागडं अस्तित्व.

काही उसासे, एखाद-दुसरी मिठी आणि सहानुभूतीपर चार शब्द...

असाच प्रवास असतो त्या पराभवांचा क्षणिक दुर जाण्याचा...

याच आभासाच्या दोरांवर झोके बांधून

आपण घेत राहतो हिंदोळे कित्येक दिवस.

मनाचं मरण पुढे ढकलल्याचा आनंद....

पण सरणावरती चंदन ठेऊनही देह जळतोच ना!

तो-(कवि ग्रेस)

तो

तॊ नेहेमीच जायचा दिशांची चौकट ओलांडून
द्यायचा तिथल्यांना अज्ञात काहीतरी, आणि ते हिरवळून जायचे.

तो बुडवून टाकायचा सुर्याची क्षितीजावरली किरणं
आणि मग शब्दांना घेवून फिरायचा, गुंफायचा ओळींचा गजरा संधीकालात.

तो बांधायचा मृगजळाचे घर, सजवायचा संध्याकाळच्या कवितांनी
आणि मग बसायचा तिथेच, पण आपल्यासाठी तो तिथे नसायचाच.

त्या घरा समोरील सूर्यबिंब आता विझतच नाही...
दिशापल्याडची माणसं करपलीयेत-तरसलीयेत त्याच्यासाठी...
त्याच्या शब्दांचा संधीकाली गजरा आता विखरून पडलाय.....

कुणाच ठाऊक कुठल्या अज्ञाताच्या प्रवासात ज्ञात शोधत फिरतोय तो ह्या सगळ्यांना मागे सोडून...
.........
.........
तो तेव्हाही आपला न्हवताच... आणि आता तो फक्त त्याचाच त्याच्यासाठी...

- ऋतू

कवि ग्रेस- भावपूर्ण आदरांजली