कुछ तो मजबुरीया रही होगी

कुछ तो मजबुरीया रही होगी
युहीं कोई बेवफ़ा नही होता

गुफ़्तगू उनसे करते है रोज़
मुद्दतो सामना नही होता

जी बहोत चाहता है सच बोले
क्या करे हौसला नही होता

रातका इंतज़ार कौन करे
आज कल दिन में क्या क्या नही होता

-बशिर बद्र

आज थोडा

आज थोडा जी ही लेते है...
ख्वाब थोडे पी ही लेते है...

दिल की है ऑंखे
ऑंखोमें मंज़ील
मंज़ील में राहें
राहो पे मुश्कील
मुश्कीलोको थोडा सीही लेते है...

दिल में है तू
तुज़में है प्यार
प्यार में है रब
रब का है संसार
संसार में बंदगी भर ही देते है...

दुनियामें लोग
लोगोका काम
काम में दरारे
दरारो में हार
दोस्त बनाके हाथ मिलाही लेते है...

लोगोके रिश्ते
रिश्तो के नाम
नाम से वजूद
रिश्ता ही पेहेचान
रिश्तोको आज पेहेचान ही लेते है...

-प्रथमेश किशोर पाठक

जीने दे

आज फ़िर तनहा बैठा हू में

ये सोचके की बुलंदियोका दामन कब थामूँगा?

वो जोश बिखर गया ज़िंदगी के पल्को पे

वो ज़ज़्बा जो कभी हुआ करता था

सोचने को भी बचा कुछ नही, इतना सोचके भी क्या करें हम

मौत के तरफ हें अपने भी नक्षे कदम

आज मुझे जीने दे...

कल की याद अभी भी जवान है

उन पलों मै मुझे भी कुछ खूबी थी

साथ मै कुछ खामियाँ भी , उन्की भी याद ताज़ी है

चोट कुछ गेहेरे थे, कुछ अपनोके, कुछ परायें

राह भी दिखायी उन्ही तज़ुर्बोनें, आज शाम के यही खयाँलात है

फ़िर भी क्यूँ ये यादों की बरसात है इतनी तेज?

रहने दे मुझे,

आज मुझे जीने दे...

आएगी और भी ज़िंदगी, और काफ़ी कुछ देखना बाकी है

कुछ आरज़ू है जो अबतक नाकाम हैं, उनको भी पूरी करनी है

हक़ीक़त मेरी कुच सीमटी सी है तुझ में,

पर उसकी रहनुमायी भी ज़रूरी है

ख्वाब कई देखे हुए है मैने,

कुछ सोच के टुकडे, कुछ ज़रूरतें हैं

यकीन है खुदपे मुझे, के हासिल तो काफ़ी कर लूँगा मै

लेकीन ये ऐसा क्या थपथपाना, ऐ दिल

आज मुझे जीने दे...

- पार्थजीत

परी

काळ्या काळ्या ढगाआडून
आली एक परी
मोठे मोठे डोळे अन
दिसायलाही गोरी...

इवले इवले हात तिचे
गोबरे गोबरे गाल
ओठावरती फुलते हसू
ओठ लाल लाल...

आभाळभर स्वप्न तिच्या
डोळ्यात असतात खेळत
ढीगभर सुख तिच्या
पायात पडते लोळत

इवले इवले पाय मारून
निघते आमची स्वारी
चक्कर मारून आकाशाची
झोपी जाते परी...

-
ऋतू

मीलन

अंतरी पेटतो
जाळत जातो
तप्त गोळा ... वेदनेचा

होवूनी भणंग
खेळतो ज्वाळेत
पिऊनी प्याला ... आसवांचा

दूर कुठे
पेटला वणवा
चाबूक फटका ... वेदनांचा

शांत करा रे
आतली तगमग
पाऊस व्हावा ... दोन जीवांचा

- ॠतू

जागतीक मराठी दिनानिमित्त...

फुंकर

(वंचित झालेल्या प्रियकराने आता आपल्याप्रमाणे प्रेयसीही दु:खात आहे की नाही हे पहायला तिच्या घरी जाऊ नये... विदारक अनुभव येऊ शकतात...)

बसा म्हणालीस म्हणून मी बसलो
तू हसली म्हणून मी हसलो
बस्स इतकच...
बाकी मन नव्हतं था‍र्‍यावर
दारवरचा पडदा दपटीत तू निघून गेलिस माजघरात
माझ्यासोबत ठेवून तुझ्या सुस्त संसाराच्या निशाण्या

ह्या जाळीच्या पडद्यात कशाला कोरलं आहेस हे हृदय
उलटं...उत्तान...
काचेच्या कपाटात कशाला ठेवल्या आहेस
भुश्यच्या राघू- मैना...
उडता आहेत लाकडी फळ्यावर कचक्ड्याची फुलपाखरं
आणि भिंतीवर रवि वर्म्याची पौष्टीक चित्रं
काळ्या मखमलीवर पतीच्या नावाचा रेखीव कशिदा
यातील एक टाका चुकली असतीस
तरी मी धन्य झालो असतो!

तू विचारलस, ’काय घेणार?’
काय पण साधा प्रश्न आहे... ’काय घेणार?’
देणार आहेस का ते सारं पूर्वीच
मला हवे आहेत चिंचेचे आकडे ते,
ते अधाशी ओठ, ती कुजबुज, त्या शपथा
’दे झालं कसलही साखरपाणी!’
तुझं आणि तुझ्या पतीच हे छायाचित्र छान आहे
तुझ्यावरची सगळी साय ह्या फुगीर गालांवरून ओसंडून वाहतीये
बळकट बाहू, रूंद खांदे, डोळ्यात कर्तेपणाची चमक छान आहे
राग येतो तो तुझा
या चित्रात तू अशी दिसतेस अशी दिसतेच
जसं काय कधी झालच नाही...
मी तुला बोलणार होतो छद्मीपणाने,
निदान एक वाक्य,
एक जहरी बाण,
निदान एक... पण ते मला जमलं नाही
आणि तू तर नुसतीच हसत होतीस!

आता मला एकच सांग
उंबर्‍यावर तुझ्या डोळ्यात पाणी आलं,
इतकी का तुला सुपारी लागली?
पण
नकोच सांगू
तेवढीच माझ्या मनावरती एक फुंकर!
-
वसंत बापट